ชั่วโมงที่ 30 จาก 336 ชั่วโมงการหลั่งเมือกหลอดลมเพิ่มขึ้น

สิ่งที่เกิดขึ้นในร่างกายของคุณ

เซลล์ goblet ในเยื่อบุหลอดลมเพิ่มการผลิตเมือกขณะที่การทำงานของขนร่วงเริ่มกลับคืน การเพิ่มขึ้นของการไอและเสมหะนี้เป็นสัญญาณที่ดีของระบบ mucociliary escalator ที่กำลังเริ่มทำงานใหม่ ควันบุหรี่มีสารเคมีมากกว่า 7,000 ชนิด — นิโคตินทำให้คุณติดแต่สารพิษจากการเผาไหม้ (tar, carbon monoxide, formaldehyde, benzene) ต่างหากที่สร้างความเสียหายทางกายภาพมากที่สุด เมื่อนิโคตินถูกขจัดออก การสัมผัสกับสารพิษเหล่านี้อย่างต่อเนื่องก็หยุดลงด้วย

ขณะนี้ — "การหลั่งเมือกหลอดลมเพิ่มขึ้น" — ร่างกายของคุณปลอดนิโคตินสมบูรณ์และมุ่งเน้นไปที่การฟื้นฟูระบบประสาทและเนื้อเยื่อ

กระแสเลือดของคุณปลอดนิโคตินแล้ว — สภาวะที่ไม่เคยเป็นมาตั้งแต่คุณเป็นผู้สูบบุหรี่เป็นประจำ สำหรับคนที่สูบวันละซอง นั่นคือประมาณ 200 โดสของนิโคตินต่อวัน ปีละ 7,300 โดส แต่ละโดสเสริมสร้างเส้นทางประสาทของการติด การป้อนข้อมูลทั้งหมดนั้นหยุดลงแล้ว กลไกการซ่อมแซมของร่างกายที่เคยต่อสู้กับความเสียหายใหม่ๆ อย่างต่อเนื่องขณะคุณสูบบุหรี่ ตอนนี้สามารถมุ่งเน้นไปที่การรักษาให้หายได้อย่างเต็มที่ สารเคมี 7,000+ ชนิด — สารก่อมะเร็งอย่าง benzene, formaldehyde และ acrolein — ไม่ได้ถูกส่งมอบให้อีกแล้ว

คุณอาจรู้สึกหิวกะทันหัน โดยไม่มีเหตุผล นี่เป็นเรื่องจริงและเป็นเรื่องชีวเคมี นิโคตินยับยั้งความอยากอาหารของคุณโดยส่งผลต่อ hypothalamus — ส่วนของสมองที่ควบคุมสัญญาณความหิว เมื่อไม่มีนิโคติน การยับยั้งนั้นหายไปและร่างกายคุณกำลังปรับเทียบใหม่

สิ่งที่คุณรู้สึก

ความไม่สบายทางกายภาพจากการไอที่เพิ่มขึ้นเพิ่มความทุกข์ทางจิตใจ ทำให้เกิดข้อสงสัยเกี่ยวกับการตัดสินใจเลิกบุหรี่

ช่วงเช้าตรู่เป็นช่วงเสี่ยงสูงสำหรับอดีตผู้สูบบุหรี่ "มวนแรกของวัน" มักเป็นการสูบที่ถูกเสริมแรงทางจิตวิทยามากที่สุดในบรรดาการสูบรายวันทั้งหมด — จับคู่กับการตื่นนอน กาแฟ และการเปลี่ยนผ่านจากการนอนหลับสู่การตื่นตัว สมองของคุณกำลังมองหาสัญญาณนั้นตอนนี้ แทนที่ด้วยอะไรที่เป็นกิจกรรมทางกาย: ยืดเส้นยืดสาย สาดน้ำเย็นใส่หน้า ก้าวออกไปข้างนอกเพื่อสูดอากาศบริสุทธิ์

การสูบบุหรี่มีพิธีกรรมในตัว — ซอง ไฟแช็ก บุหรี่มวนแรกกับกาแฟยามเช้า การสูบหลังอาหาร — แต่ละอย่างเป็นตัวกระตุ้นที่ฝังอยู่ในกิจวัตรประจำวัน งานวิจัยเรื่องบุหรี่หลายทศวรรษแสดงให้เห็นว่าองค์ประกอบพิธีกรรม — ซองในกระเป๋า ไฟแช็กในมือ การสูดลมหายใจแรกยามเช้า — สร้างการพึ่งพาทางจิตใจที่ดำเนินไปคู่ขนานกับและเป็นอิสระจากการติดนิโคติน คุณกำลังต่อสู้กับทั้งสองอย่างพร้อมกันตอนนี้ และนั่นคือสิ่งที่ทำให้ 72 ชั่วโมงแรกรุนแรงมาก

หากคุณสูบบุหรี่มาหลายปีหรือหลายทศวรรษ ร่างกายคุณสะสมความเสียหายที่เริ่มกลับคืนในช่วงที่คุณหยุด ทุกชั่วโมงที่ไม่มีบุหรี่คือความก้าวหน้าที่วัดได้ ทุกชั่วโมงที่คุณไม่จุด สมองคุณกำลังบันทึกข้อมูลใหม่: "ฉันรอดจากตัวกระตุ้นนี้โดยไม่ต้องมีบุหรี่" เมื่อเวลาผ่านไป ข้อมูลเหล่านี้สะสมกลายเป็นค่าเริ่มต้นใหม่ แต่ตอนนี้ ค่าเริ่มต้นเก่ายังดังอยู่

สิ่งที่ต้องทำตอนนี้

จิบน้ำอุ่นผสมน้ำผึ้งและมะนาวตลอดวันเพื่อบรรเทาการอักเสบของทางเดินหายใจและทำให้เมือกหลอดลมเหลวขึ้น

เขียนความรู้สึกอยากลงไป: ตัวกระตุ้น ความรุนแรง (1-10) เวลา สถานที่ การปฏิบัตินี้ — เรียกว่า urge surfing ในวรรณกรรมทางคลินิก — เปลี่ยนความรู้สึกที่ครอบงำให้เป็นข้อมูลที่สังเกตได้ คนส่วนใหญ่ที่ติดตามอาการอยากค้นพบว่ามันสั้นกว่าและน้อยกว่าที่พวกเขารู้สึกในตอนนั้น

ทำลายลูกโซ่พิธีกรรม: หากตัวกระตุ้นของคุณตอนนี้คือการทานอาหารเสร็จและหยิบซองที่ไม่มีอยู่ ให้เตรียมพฤติกรรมทดแทนไว้ก่อนช่วงเวลานั้นจะมา เปลี่ยนกาแฟเป็นชา นั่งในห้องอื่น พักผ่อนในที่ใหม่ การรอจนกระทั่งอาการอยากมาค่อยตัดสินใจว่าจะทำอะไรนั้นสายเกินไป

สิ่งที่คาดหวังในชั่วโมงนี้

ในชั่วโมงเช้าตรู่เหล่านี้ในวันที่ 2 หลังเลิกบุหรี่ อาการถอนรุนแรง — นี่เป็นหนึ่งในชั่วโมงที่ยากกว่า ร่างกายคุณปลอดนิโคตินสมบูรณ์ — อาการที่เหลืออยู่ทั้งหมดเป็นการปรับตัวทางระบบประสาท ไม่ใช่การถอนสารเคมี ในระหว่างช่วงการถอนเฉียบพลัน (วันที่ 1-3) ร่างกายคุณมุ่งเน้นไปที่การขจัดนิโคตินและสารเมทาโบไลต์ นิโคตินจากบุหรี่กำลังถูกย่อยสลายและขับออก ทุกชั่วโมงนำมาซึ่งความก้าวหน้าที่วัดได้

การเปลี่ยนแปลงของร่างกาย

ระดับนิโคติน: 0% — ถูกขจัดออกจากกระแสเลือดอย่างสมบูรณ์ ร่างกายคุณบรรลุการขจัดนิโคตินสมบูรณ์ที่ชั่วโมงที่ 72