ชั่วโมงที่ 31 จาก 336 ชั่วโมงความไวรับของตัวรับโดปามีนเปลี่ยนแปลง

สิ่งที่เกิดขึ้นในร่างกายของคุณ

ตัวรับโดปามีน D2 ใน striatum ที่ถูกลดการควบคุมจากการกระตุ้นโดปามีนจากนิโคตินเรื้อรังกำลังเริ่ม upregulate การ resensitization ของตัวรับนี้เป็นสิ่งจำเป็นสำหรับการฟื้นฟูกระบวนการรางวัลปกติ ควันบุหรี่มีสารเคมีมากกว่า 7,000 ชนิด — นิโคตินทำให้คุณติดแต่สารพิษจากการเผาไหม้ (tar, carbon monoxide, formaldehyde, benzene) ต่างหากที่สร้างความเสียหายทางกายภาพมากที่สุด เมื่อนิโคตินถูกขจัดออก การสัมผัสกับสารพิษเหล่านี้อย่างต่อเนื่องก็หยุดลงด้วย

ขณะนี้ — "ความไวรับของตัวรับโดปามีนเปลี่ยนแปลง" — ร่างกายของคุณปลอดนิโคตินสมบูรณ์และมุ่งเน้นไปที่การฟื้นฟูระบบประสาทและเนื้อเยื่อ

กระแสเลือดของคุณปลอดนิโคตินแล้ว — สภาวะที่ไม่เคยเป็นมาตั้งแต่คุณเป็นผู้สูบบุหรี่เป็นประจำ สำหรับคนที่สูบวันละซอง นั่นคือประมาณ 200 โดสของนิโคตินต่อวัน ปีละ 7,300 โดส แต่ละโดสเสริมสร้างเส้นทางประสาทของการติด การป้อนข้อมูลทั้งหมดนั้นหยุดลงแล้ว กลไกการซ่อมแซมของร่างกายที่เคยต่อสู้กับความเสียหายใหม่ๆ อย่างต่อเนื่องขณะคุณสูบบุหรี่ ตอนนี้สามารถมุ่งเน้นไปที่การรักษาให้หายได้อย่างเต็มที่ สารเคมี 7,000+ ชนิด — สารก่อมะเร็งอย่าง benzene, formaldehyde และ acrolein — ไม่ได้ถูกส่งมอบให้อีกแล้ว

มาพูดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นกับความสุขตอนนี้ ตัวรับโดปามีน D2 ของคุณ — ตัวที่รับผิดชอบในการทำให้รู้สึกว่าสิ่งต่างๆ น่าพอใจ — ถูกลด downregulate จากการใช้นิโคตินเรื้อรัง สมองคุณลดความไวรับรางวัลลงเพราะนิโคตินส่งมอบการกระตุ้นเทียมให้ ตอนนี้ตัวรับเหล่านั้นเริ่ม upregulate

สิ่งที่คุณรู้สึก

ภาวะ anhedonia ลึกลงเมื่อรางวัลตามธรรมชาติเช่นอาหารและปฏิสัมพันธ์ทางสังคมสร้างการตอบสนองโดปามีนได้น้อยกว่าปกติ

ชั่วโมงยามเช้ามีภาระตัวกระตุ้นหนักสำหรับผู้สูบบุหรี่ — การเดินทาง การพักงาน กาแฟช่วงสายๆ แต่ละอย่างเหล่านี้เป็นพิธีกรรมการสูบบุหรี่ วันนี้ แต่ละอย่างที่คุณผ่านไปโดยไม่มีบุหรี่ทำให้ความเชื่อมโยงอ่อนลง มันไม่รู้สึกเหมือนความก้าวหน้า แต่มันคือ

การสูบบุหรี่มีพิธีกรรมในตัว — ซอง ไฟแช็ก บุหรี่มวนแรกกับกาแฟยามเช้า การสูบหลังอาหาร — แต่ละอย่างเป็นตัวกระตุ้นที่ฝังอยู่ในกิจวัตรประจำวัน งานวิจัยเรื่องบุหรี่หลายทศวรรษแสดงให้เห็นว่าองค์ประกอบพิธีกรรม — ซองในกระเป๋า ไฟแช็กในมือ การสูดลมหายใจแรกยามเช้า — สร้างการพึ่งพาทางจิตใจที่ดำเนินไปคู่ขนานกับและเป็นอิสระจากการติดนิโคติน คุณกำลังต่อสู้กับทั้งสองอย่างพร้อมกันตอนนี้ และนั่นคือสิ่งที่ทำให้ 72 ชั่วโมงแรกรุนแรงมาก

หากคุณสูบบุหรี่มาหลายปีหรือหลายทศวรรษ ร่างกายคุณสะสมความเสียหายที่เริ่มกลับคืนในช่วงที่คุณหยุด ทุกชั่วโมงที่ไม่มีบุหรี่คือความก้าวหน้าที่วัดได้ ทุกชั่วโมงที่คุณไม่จุด สมองคุณกำลังบันทึกข้อมูลใหม่: "ฉันรอดจากตัวกระตุ้นนี้โดยไม่ต้องมีบุหรี่" เมื่อเวลาผ่านไป ข้อมูลเหล่านี้สะสมกลายเป็นค่าเริ่มต้นใหม่ แต่ตอนนี้ ค่าเริ่มต้นเก่ายังดังอยู่

สิ่งที่ต้องทำตอนนี้

ฟังเพลงที่ชอบในระดับเสียงปานกลางด้วยหูฟัง เพลงกระตุ้น nucleus accumbens เป็นอิสระจากเส้นทางนิโคติน

โทรหาคนที่ให้การสนับสนุน หากคุณบอกใครสักคนว่าคุณกำลังเลิก ตอนนี้คือเวลาที่การลงทุนนั้นจะคุ้มค่า แม้แต่การสนทนา 2 นาทีก็สร้างการเปลี่ยนทิศทางทางปัญญาเพียงพอที่จะอยู่ได้นานกว่าอาการอยาก ซึ่งจะมากสุดและจางลงใน 60-90 วินาที

ทิ้งบุหรี่ ไฟแช็ก ที่เขี่ยบุหรี่ และไม้ขีดไฟทั้งหมด ทำความสะอาดรถและบ้านเพื่อกำจัดกลิ่น — กลิ่นควันค้างเป็นตัวกระตุ้นการกลับมาสูบที่ทรงพลัง กลิ่นควันบุหรี่เก่าในรถ เสื้อแจ็กเก็ต หรือห้องนั่งเล่นเป็นตัวกระตุ้น ล้างสิ่งที่ล้างได้ ระบายอากาศสิ่งที่ทำไม่ได้ สภาพแวดล้อมที่หอมสะอาดส่งสัญญาณ "บทใหม่" ให้กับสมองคุณ

สิ่งที่คาดหวังในชั่วโมงนี้

ในช่วงเช้าวันที่ 2 หลังเลิกบุหรี่ อาการถอนรุนแรง — นี่เป็นหนึ่งในชั่วโมงที่ยากกว่า ร่างกายคุณปลอดนิโคตินสมบูรณ์ — อาการที่เหลืออยู่ทั้งหมดเป็นการปรับตัวทางระบบประสาท ไม่ใช่การถอนสารเคมี ในระหว่างช่วงการถอนเฉียบพลัน (วันที่ 1-3) ร่างกายคุณมุ่งเน้นไปที่การขจัดนิโคตินและสารเมทาโบไลต์ นิโคตินจากบุหรี่กำลังถูกย่อยสลายและขับออก ทุกชั่วโมงนำมาซึ่งความก้าวหน้าที่วัดได้

การเปลี่ยนแปลงของร่างกาย

ระดับนิโคติน: 0% — ถูกขจัดออกจากกระแสเลือดอย่างสมบูรณ์ ร่างกายคุณบรรลุการขจัดนิโคตินสมบูรณ์ที่ชั่วโมงที่ 72