ชั่วโมงที่ 29 จาก 336 ชั่วโมงความหนืดของเลือดลดลง

สิ่งที่เกิดขึ้นในร่างกายของคุณ

ความหนืดของเลือดทั้งหมดที่เพิ่มสูงขึ้นในผู้สูบบุหรี่เนื่องจาก hematocrit และ fibrinogen ที่เพิ่มขึ้นเริ่มลดลง การปรับปรุงทางด้าน rheological นี้ช่วยลด shear stress บนผนังหลอดเลือดแดงและลดความเสี่ยงต่อ atherothrombotic ควันบุหรี่มีสารเคมีมากกว่า 7,000 ชนิด — นิโคตินทำให้คุณติดแต่สารพิษจากการเผาไหม้ (tar, carbon monoxide, formaldehyde, benzene) ต่างหากที่สร้างความเสียหายทางกายภาพมากที่สุด เมื่อนิโคตินถูกขจัดออก การสัมผัสกับสารพิษเหล่านี้อย่างต่อเนื่องก็หยุดลงด้วย

ขณะนี้ — "ความหนืดของเลือดลดลง" — ร่างกายของคุณปลอดนิโคตินสมบูรณ์และมุ่งเน้นไปที่การฟื้นฟูระบบประสาทและเนื้อเยื่อ

กระแสเลือดของคุณปลอดนิโคตินแล้ว — สภาวะที่ไม่เคยเป็นมาตั้งแต่คุณเป็นผู้สูบบุหรี่เป็นประจำ สำหรับคนที่สูบวันละซอง นั่นคือประมาณ 200 โดสของนิโคตินต่อวัน ปีละ 7,300 โดส แต่ละโดสเสริมสร้างเส้นทางประสาทของการติด การป้อนข้อมูลทั้งหมดนั้นหยุดลงแล้ว กลไกการซ่อมแซมของร่างกายที่เคยต่อสู้กับความเสียหายใหม่ๆ อย่างต่อเนื่องขณะคุณสูบบุหรี่ ตอนนี้สามารถมุ่งเน้นไปที่การรักษาให้หายได้อย่างเต็มที่ สารเคมี 7,000+ ชนิด — สารก่อมะเร็งอย่าง benzene, formaldehyde และ acrolein — ไม่ได้ถูกส่งมอบให้อีกแล้ว

เลือดของคุณกำลังเปลี่ยนแปลงทางกายภาพ มันกำลงเหลวลง — หนืดและเหนียวน้อยลง — เพราะระดับ fibrinogen และ hematocrit ที่เพิ่มสูงจากการใช้นิโคตินเรื้อรังกำลังลดลง เลือดที่เหลวกว่าไหลผ่านหลอดเลือดแดงได้ง่ายกว่า นั่นหมายความว่า shear stress บนผนังหลอดเลือดน้อยลง ความเสี่ยงลิ่มเลือดน้อยลง ภาระต่อหัวใจน้อยลง

สิ่งที่คุณรู้สึก

ความรู้สึกผิดเพี้ยนเกี่ยวกับเวลาเกิดขึ้น โดยในช่วงที่อยากบุหรี่นาทีต่างๆ จะรู้สึกยาวนานขึ้น

ช่วงเช้าตรู่เป็นช่วงเสี่ยงสูงสำหรับอดีตผู้สูบบุหรี่ "มวนแรกของวัน" มักเป็นการสูบที่ถูกเสริมแรงทางจิตวิทยามากที่สุดในบรรดาการสูบรายวันทั้งหมด — จับคู่กับการตื่นนอน กาแฟ และการเปลี่ยนผ่านจากการนอนหลับสู่การตื่นตัว สมองของคุณกำลังมองหาสัญญาณนั้นตอนนี้ แทนที่ด้วยอะไรที่เป็นกิจกรรมทางกาย: ยืดเส้นยืดสาย สาดน้ำเย็นใส่หน้า ก้าวออกไปข้างนอกเพื่อสูดอากาศบริสุทธิ์

การสูบบุหรี่มีพิธีกรรมในตัว — ซอง ไฟแช็ก บุหรี่มวนแรกกับกาแฟยามเช้า การสูบหลังอาหาร — แต่ละอย่างเป็นตัวกระตุ้นที่ฝังอยู่ในกิจวัตรประจำวัน งานวิจัยเรื่องบุหรี่หลายทศวรรษแสดงให้เห็นว่าองค์ประกอบพิธีกรรม — ซองในกระเป๋า ไฟแช็กในมือ การสูดลมหายใจแรกยามเช้า — สร้างการพึ่งพาทางจิตใจที่ดำเนินไปคู่ขนานกับและเป็นอิสระจากการติดนิโคติน คุณกำลังต่อสู้กับทั้งสองอย่างพร้อมกันตอนนี้ และนั่นคือสิ่งที่ทำให้ 72 ชั่วโมงแรกรุนแรงมาก

หากคุณสูบบุหรี่มาหลายปีหรือหลายทศวรรษ ร่างกายคุณสะสมความเสียหายที่เริ่มกลับคืนในช่วงที่คุณหยุด ทุกชั่วโมงที่ไม่มีบุหรี่คือความก้าวหน้าที่วัดได้ ทุกชั่วโมงที่คุณไม่จุด สมองคุณกำลังบันทึกข้อมูลใหม่: "ฉันรอดจากตัวกระตุ้นนี้โดยไม่ต้องมีบุหรี่" เมื่อเวลาผ่านไป ข้อมูลเหล่านี้สะสมกลายเป็นค่าเริ่มต้นใหม่ แต่ตอนนี้ ค่าเริ่มต้นเก่ายังดังอยู่

สิ่งที่ต้องทำตอนนี้

ตั้งตัวจับเวลา 5 นาทีในระหว่างที่อยากบุหรี่แล้วสังเกตมันนับถอยหลัง การทำแบบนี้เป็นการแสดงหลักฐานภายนอกว่าอาการอยากบุหรี่มีเวลาจำกัด

สิ่งทดแทนทางปาก: แครอทดิบ ก้านคึ่นฉ่าย เมล็ดทานตะวัน หรือไม้จิ้มฟันอบเชย การเคลื่อนไหวจากมือสู่ปากและการกระตุ้นช่องปากช่วยจัดการกับส่วนพิธีกรรมของการสูบบุหรี่ ซึ่งทำงานเป็นอิสระจากนิโคติน ปากคุณกำลังหาอะไรทำ — ให้อะไรที่ดีต่อสุขภาพมันไป

เมื่ออาการอยากมา — เช่นการพักงาน — พิธีกรรมการพัก "ช่วงสูบบุหรี่" — ใช้เทคนิคหายใจแบบ 4-7-8: หายใจเข้า 4 วินาที กลั้น 7 หายใจออก 8 การหายใจออกแบบยาวเปิดใช้งานระบบประสาทพาราซิมพาเทติกและลดการกระตุ้น cortisol ที่ขับเคลื่อนอาการอยาก มันจะผ่านไปใน 90 วินาที

สิ่งที่คาดหวังในชั่วโมงนี้

ในชั่วโมงเช้าตรู่เหล่านี้ในวันที่ 2 หลังเลิกบุหรี่ อาการถอนรุนแรง — นี่เป็นหนึ่งในชั่วโมงที่ยากกว่า ร่างกายคุณปลอดนิโคตินสมบูรณ์ — อาการที่เหลืออยู่ทั้งหมดเป็นการปรับตัวทางระบบประสาท ไม่ใช่การถอนสารเคมี ในระหว่างช่วงการถอนเฉียบพลัน (วันที่ 1-3) ร่างกายคุณมุ่งเน้นไปที่การขจัดนิโคตินและสารเมทาโบไลต์ นิโคตินจากบุหรี่กำลังถูกย่อยสลายและขับออก ทุกชั่วโมงนำมาซึ่งความก้าวหน้าที่วัดได้

การเปลี่ยนแปลงของร่างกาย

ระดับนิโคติน: 0% — ถูกขจัดออกจากกระแสเลือดอย่างสมบูรณ์ ร่างกายคุณบรรลุการขจัดนิโคตินสมบูรณ์ที่ชั่วโมงที่ 72