ชั่วโมงที่ 36 จาก 336 ชั่วโมงบันไดเลื่อนขนเคลื่อนเสมหะเริ่มทำงาน

สิ่งที่เกิดขึ้นในร่างกายของคุณ

บันไดเลื่อนขนเคลื่อนเสมหะตอนนี้ทำงานได้อย่างเต็มที่ ขนาดเล็กกำลังเต้นด้วยการประสานงานที่เพิ่มขึ้นเพื่อขนส่งอนุภาคที่ติดอยู่และตะกอนยางมะตอยที่สะสมขึ้นไปด้านบนสู่ลำคอเพื่อการขับออก ควันบุหรี่มีสารเคมีมากกว่า 7,000 ชนิด — นิโคตินคือสิ่งที่ทำให้คุณติด แต่ผลิตภัณฑ์การเผาไหม้ (ยางมะตอย คาร์บอนมอนอกไซด์ ฟอร์มาลดีไฮด์ เบนซีน) เป็นสิ่งที่สร้างความเสียหายทางกายภาพมากที่สุด เมื่อนิโคตินถูกขับออก สารพิษเหล่านี้ก็หยุดการสัมผัสอย่างต่อเนื่องเช่นกัน

ในขณะนี้ — "บันไดเลื่อนขนเคลื่อนเสมหะเริ่มทำงาน" — ร่างกายคุณปราศจากนิโคตินอย่างสมบูรณ์และมุ่งเน้นไปที่การฟื้นตัวของระบบประสาทและเนื้อเยื่อ

กระแสเลือดของคุณตอนนี้ปราศจากนิโคตินแล้ว — สภาวะที่ไม่เคยมีมาตั้งแต่คุณเป็นผู้สูบบุหรี่เป็นประจำ สำหรับคนที่สูบบุหรี่หนึ่งซองต่อวัน นั่นคือประมาณ 200 ครั้งของนิโคตินต่อวัน 7,300 ครั้งต่อปี แต่ละครั้งเสริมสร้างเส้นทางประสาทของการติดยา การป้อนข้อมูลทั้งหมดนั้นหยุดลงแล้ว กลไกการซ่อมแซมของร่างกายคุณซึ่งต่อสู้กับความเสียหายใหม่อย่างต่อเนื่องในขณะที่คุณสูบบุหรี่ ตอนนี้สามารถมุ่งเน้นไปที่การรักษาอย่างเต็มที่ สารเคมี 7,000 กว่าชนิด — สารก่อมะเร็งเช่น เบนซีน ฟอร์มาลดีไฮด์ และอะโครลีอิน — ไม่ถูกส่งเข้ามาอีกต่อไป

คุณกำลังเข้าสู่ช่วงที่ยากที่สุดของการวิ่งครั้งนี้ ระหว่างนี้จนถึงชั่วโมงที่สี่สิบแปดคือเมื่อการถอนทางกายภาพถึงจุดสูงสุดสำหรับคนส่วนใหญ่ ตัวรับนิโคตินในสมองของคุณอยู่ในความสิ้นหวังสูงสุด — พวกมันว่างเปล่ามานานพอที่จะเริ่มส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือด้วยเสียงเต็มที่ คุณอาจรู้สึกหงุดหงิดอย่างรุนแรง

สิ่งที่คุณรู้สึก

การไอแบบมีเสมหะที่เกิดขึ้นอาจรู้สึกท้อแท้ แต่มันส่งสัญญาณการรักษาปอดที่แท้จริง

ช่วงเช้ามีแรงกระตุ้นสูงสำหรับผู้สูบบุหรี่ — การเดินทาง การพักงาน กาแฟช่วงกลางเช้า แต่ละอย่างเหล่านี้เป็นพิธีกรรมการสูบบุหรี่ วันนี้ แต่ละอย่างที่คุณผ่านไปโดยไม่สูบบุหรี่จะทำให้ความเชื่อมโยงอ่อนลง ไม่รู้สึกเหมือนความก้าวหน้า แต่มันคือความก้าวหน้า

การสูบบุหรี่มีพิธีกรรมในตัว — ซอง ไฟแช็ก บุหรี่มวนแรกกับกาแฟเช้า การสูบหลังอาหาร — แต่ละอย่างเป็นแรงกระตุ้นที่ถูกต่อเข้ากับกิจวัตรประจำวันของคุณ การวิจัยการสูบบุหรี่หลายทศวรรษแสดงให้เห็นว่าองค์ประกอบของพิธีกรรม — ซองในกระเป๋า ไฟแช็กในมือ การสูดลมหายใจแรกของเช้า — สร้างการพึ่งพาทางจิตใจที่ทำงานควบคู่และเป็นอิสระจากการติดนิโคติน คุณกำลังต่อสู้กับทั้งสองสิ่งพร้อมกันตอนนี้ และนั่นคือสิ่งที่ทำให้ 72 ชั่วโมงแรกรุนแรงมาก

ถ้าคุณสูบบุหรี่มาหลายปีหรือหลายทศวรรษ ร่างกายของคุณได้สะสมความเสียหายที่เริ่มย้อนกลับในขณะที่คุณหยุดสูบ ทุกชั่วโมงที่ไม่มีบุหรี่คือความก้าวหน้าที่วัดได้ ทุกชั่วโมงที่คุณไม่จุดบุหรี่ สมองของคุณกำลังบันทึกจุดข้อมูลใหม่: "ฉันรอดพ้นแรงกระตุ้นนี้โดยไม่มีบุหรี่" เมื่อเวลาผ่านไป จุดข้อมูลเหล่านี้จะสะสมเป็นค่าเริ่มต้นใหม่ แต่ตอนนี้ ค่าเริ่มต้นเก่ายังดังอยู่

สิ่งที่ต้องทำตอนนี้

ฝึกการหายใจแบบใช้กะบังลมเป็นเวลา 5 นาทีตามด้วยการไอแบบบังคับ 2-3 ครั้งเพื่อช่วยการขับเศษชิ้นส่วนที่ติดอยู่ของขนเคลื่อนเสมหะ

การออกกำลังกายเป็นการแทรกแซงอาการอยากที่ดีที่สุด แม้แต่การเดินเร็ว 5 นาทีก็ลดความรุนแรงของอาการอยาก 25-40% (วัดในการศึกษาทางคลินิก) มันได้ผลเพราะการออกกำลังกายกระตุ้นการหลั่งเอนโดรฟินที่ชดเชยการขาดดุลโดพามีนที่เหลือจากการถอนนิโคตินบางส่วน

โทรหาคนให้กำลังใจของคุณ ถ้าคุณบอกใครว่าคุณจะเลิกบุหรี่ ตอนนี้คือเมื่อการลงทุนนั้นให้ผลตอบแทน แม้แต่การสนทนา 2 นาทีก็สร้างการเบี่ยงเบนทางการรู้คิดเพียงพอที่จะทนอาการอยากได้ ซึ่งถึงจุดสูงสุดและจางลงใน 60-90 วินาที

สิ่งที่คาดหวังในชั่วโมงนี้

ในช่วงเช้าของวันที่ 2 หลังเลิกบุหรี่ อาการถอนอยู่ในความรุนแรงสูงสุด — นี่คือช่วงที่ยากที่สุด ร่างกายคุณปราศจากนิโคตินอย่างสมบูรณ์ — อาการที่เหลือทั้งหมดเป็นการปรับตัวของระบบประสาท ไม่ใช่การถอนสารเคมี ในระหว่างระยะการถอนเฉียบพลัน (วันที่ 1-3) ร่างกายของคุณมุ่งเน้นไปที่การขับนิโคตินและสารที่เผาผลาญแล้วออกไป นิโคตินจากบุหรี่กำลังถูกย่อยสลายและกำจัดออก แต่ละชั่วโมงนำมาซึ่งความก้าวหน้าที่วัดได้

การเปลี่ยนแปลงของร่างกาย

ระดับนิโคติน: 0% — ถูกขับออกจากกระแสเลือดอย่างสมบูรณ์ ร่างกายของคุณบรรลุการขับนิโคตินอย่างเต็มที่ในชั่วโมงที่ 72